Druk, druk, druk

Wat heb ik al een poos geen blog geschreven. Ik heb het de hele tijd ook enorm druk. Dus mijn onbewuste is helemaal in de bonen. Of...helemaal....maar wel aardig. Don't play the game of time zingt David Bowie in een heel leuk nummer. Ik weet niet hoe het nummer heet. Maar ik ben dat spel dus wel aan het spelen. Het gevecht met de tijd. Lastig hoor zo'n partner in je leven. Kom je veel minder aan jezelf toe. En als ik dan thuis ben dan ben ik weer zo passief als wat dus dat schiet dan ook weer niet op. Maar ja, ik kan alles uitzoeken met mijn onbewuste. Ik kan een dialoog oefening doen of met mijn intuitie vragen gaan stellen en er zo uit komen wat voor herinnering er speelt en waarom ik dit gedrag vertoon. Niet handig gedrag komt bijna altijd uit herinnering, daar ben ik nu wel achter. En dat moet jij helemaal niet zo maar aannemen van mij, maar zelf uitzoeken. Vindt dingen die jou kunnen helpen ontdekken waarom je je gedraagt zoals je gedraagt. Veel gedragingen komen van lang, lang geleden. De vroege kindertijd en nog wel eerder. Zit ingeprogrameerd in een deel van je hersenen wat bij de workshops die ik doe biocomputer wordt genoemd. En dat deel ziet nog vaak niet dat ik nu al een volwassen wezen ben en projecteert dan de herinneringen op dit moment en dan denkt dat onbewuste dat er levensgevaar dreigt en gaat allerlei gedrag vertonen dat voor een klein kind nodig was om te overleven. Een van de bekendste is misschien wel dat je je aanpast aan aanderen. Ik wilde vanmiddag duizend en een dingen doen, maar er is niet zo heel veel van gekomen. Nou ja, laat ik maar tevreden zijn want ik heb aardig wat gedaan. Ik heb net de vegan burgers opgegeten die ik gisteren tijdens een workshop heb gemaakt. Lekker joh, en leuk om te doen. Echt van genoten. Dat zij mijn houdingstherapeut van de week. Ga toch eens wat meer inspirerende dingen doen. Niet de hele tijd alleen maar dat gesleutel aan jezelf en dat je je maar focust op jezelf en die bewustwording. In ieder geval eens in balans. Ik had het niet door, maar het was inderdaad uit balans. En als ik dan eens iets anders doe dan lees ik een boek over kanker of over Hitler. Ja, dat is ook niet inspirerend. Of misschien ook wel, maar vooral op positieve, mooie dingen focussen. Die burgers maken vond ik wel positief. Leuk ook met die mensen samen om dat te doen. B.v. de natuur in gaan is ook een goeie. Gister heb ik ook muziek en films gekocht. Ik heb gisteren die grand belezza of zo gekeken bij mijn ingewikkelderd. Dat viel wel tegen. Ik was ook moe, kon mijn gedachten er niet bij houden en mijn ingewikkelderd vond het niks, dat werkt ook niet mee. Het is ook een Italiaanse film met ondertiteling natuurlijk, hij is dyslectisch dus dat is dan niet makkelijk. Oeps, niet aan gedacht. Wel een behoorlijke nadenk film. Ik had toch liever wat luchtigers gehad. Nou, ik ben benieuwd hoe ik de schoonheid in mijn leven ga halen. Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik heb hier ook geen tijd voor. Poeh, hoe ga ik de boel weer een beetje in balans krijgen. Vriendje dumpen. Nee hoor grapje. Verdomd ik vind hem echt leuk. Het is nog wel een uitdaging om met hem om te gaan, maar hij is echt leuk. Ik ga wel weer zien hoe het loopt. Nu eerst maar even afwassen en dan een deel van de was opruimen. Ik heb een beetje veel liggen. Toch wel lekker om even te bloggen. O ja, die neef van de man van mijn zus nog gemaild. Gaaf, ze zijn daar met hetzelfde bewustwordingsproces bezig als ik bij mijn workshops. Alleen doen zij het dus op de manier van de logica en de wetenschap. Echt interessant. Stof voor een volgende keer.

Volwassen worden

Ik ben aan het volwassen worden. En dat gaat met vallen en opstaan. Mijn onbewuste wilde nooit volwassen worden, maar ik geloof dat ze er nu toch ook wel open voor staat. Het is natuulijk voor een onbewuste ook niet leuk om in een volwassen lichaam te zitten en de hele tijd naar oude herinneringen te kijken waarin hulpeloosheid en afhankelijkheid een enorme rol speelden en je je dan daardoor maar aanpast aan alle mensen om je heen. Echt niet leuk. Vandaag mijn accu laten vervangen. Daarover was veel onrust bij mijn onbewuste. Ze zat in heel oude herinneringen dat ze het niet vertrouwde en dat er dan weer een nieuw accu wordt aangesmeerd. Dat die kerels je weer een oor aan naaien. Allemaal oude shit ivm de religie. Poeh, nog veel wantrouwen van mijn onbewuste naar mannen. Mijn arme ingewikkelderd. Achteraf er maar goed even over gepraat. Er is nu wel wat ontspanning. Ja, hoe weet je helemaal zeker dat dingen te vertrouwen zijn en dat mensen je niets aansmeren, wat niet nodig is bedoel ik dan. Ik weet wel dat ik enorme startproblemen met mijn accu had. Die accu was nog niet zo oud, maar aangezien ik niet veel auto rijd kan dat ook weer een nadeel zijn voor een accu. Jaha, het was toch dik 80 euro. Toch maar vertrouwen. Voelt veel fijner. Het zal misschien soms naief zijn, maar het brengt mijn leven niet in gevaar. Ik had het filmpje van asimpleclick naar degene gestuurd die de workshops geeft die ik doe. Dus best wel een wijs mens. Behoorlijk in het NU zeg maar. Ze vond het interessant, ook met het innerlijke kind, maar ze vond in het filmpje ook een negatieve vibe zitten. Dat had ik eigenlijk ook wel. Verdomd. Dat verdring ik dan weer, mijn onbewuste, omdat die in alles het goede wil zien. Nou weet ik niet zeker of die negatieve vibe dus iets zegt over die club dat het ook niet goed zo zijn, dat weet ik echt nog zo net niet, maar wel vreemd dat we dat allebei hadden. Ik hoop dat ik in contact kan komen met de neef van mijn zus en eens een beetje ga vragen hoe het bij hun is. Die Athene is best een behoorlijke toffe peer, ook de korte filmpjes zijn erg leerzaam. Nou ja, hij is ook constant in ontwikkeling. Ik zie nog wel verder. Ik zal ook eens het boek lezen over logica en de 4 stappen. Wel mooi dat hij zich zo voor het wel en wee van de wereld in zet. Of is dat niet goed. Verdomd, soms is het zo moeilijk om te ontdekken hoe alles zit. Dat onbewuste gedoe is nog een heel gepuzzel. Nou ja, als ik het meer als een spelletje zie dan is het niet zo zwaar. Ik voel me dan ook een beetje stom naar de workshopleider, maar dat is natuurlijk ook onbewuste. Ik vond het juist interessant om te delen dat ze er zo wetenschappelijk naar kijken en het ook over het innerlijke kind hebben. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Ik ga eens afwassen. Ik zit altijd nog behoorlijk met de tijd te vechten. Wil veel meer doen op een dag dan lukt en ik plan nog te weinig wat ook voor niet effectieve dagen zorgt. Allemaal onbewuste. Een sterk programma wat achter alles zit in mijn leven wat niet zo fijn is, dat is schuldig zijn en lijden. Dat is een behoorlijk sterk programma. Maar het is van mijn ouders en voorouders en daar kan ik het laten. Ik kan mijn onbewuste er van overtuigen dat dit niet onze weg hoeft te zijn. We zijn vrij om te kiezen wat wij willen en dan is de keuze voor een prachtige god die deze wereld heeft gemaakt en niets liever wil dan dat we blij zijn en genieten van het leven, snel gemaakt. Het heeft nog wel wat heraling nodig.

De denkwereld

Die denkwerelden van ons maken overuren. Spectaculair. Allemaal in het teken van overleven/comfort. Zonder dat we het doorhebben bestuurt het onbewuste deel ons leven. En daar kan dat deel en jij niks aan doen totdat je het door krijgt. En dat is niet niks om het door te krijgen. Ik merk zelfs dat mijn onbewuste erg hangt aan de angsten. Begrijpelijk hoor, er zit vanaf super jong een grote angst voor een straffende god die elk moment kan toe slaan om haar dood te maken. Lang leve de religie. Vandaag mijn broer geprobeerd te bellen. Lukte niet zo, ik was misschien ook ongeduldig. Hij is geopereerd, echt ernstig ziek. Nu hopelijk niet meer. Hij is thuis gekomen vandaag. Overigens echt snel. Voor naar mijn idee toch wel een heftige operatie. Ik ben zo  benieuwd wat deze ervaring met hem gaat doen. Het is echt zo'n stoere man. Hup, gevoelens, wat is dat, wegdrukken die zooi. Begrijpelijk gezien het collectieve onbewuste. Maar niet makkelijk. Wat gaat het met hem doen. Ik zal geduld moeten hebben. Ik ben ook benieuwd wat het met onze band zal doen. Die is niet zo sterk. Ook weer begrijpelijk gezien ons opgroeien. Hij het enige jongetje, totale lievelingetje. Ik jaloers als de pest. In ieder geval om terug te komen bij mijn verhaal over mezelf. Ik kreeg ze maar niet te pakken en werd er wild van. Uiteindelijk van mijn moeder gehoord dat hij al thuis was. Later belde hij toch en maakte hij de opmerking dan ben ik voorlopig weer even van je af. Ook bedankt, zogezegd grappig, maar ik wet het niet. En daar ga ik dan weer, ik weet het inderdaad niet. En mijn onbewuste maar malen. Ook zijn vriendin reageerde dat ze wel iedereen wil beantwoorden, maar dat iedereen tegelijk belt. Ik stelde ook voor om een aanspreekpersoon aan te wijzen. Daar doet ze dan volgens mij niets mee. Ik denk dan, goede oplossing want ze wordt gek van al dat bellen. Dus zo zitten we elkaar allemaal gek te maken zonder duidelijk te zijn. Wat een wezens. Mensheid = gelijk aan waarom makkelijk doen als het moeilijk kan. En ik maar denken dat ik de enige ben. Nou, niet dus. Mijn ingewikkelderd zat mijn vanmiddag nogal uit te foeteren en ik natuurlijk weer verdedigen. Oftewel allebei in de herinneringen. Waarom ik niet op werk was, ik was toch beter genoeg. En dat ik alles kapot maak, er is nl. een hoorn stuk gegaan die hij had gegeven voor mijn mobiel. Bleek overigens een tweedehands ding te zijn, dus misschien al niet meer zo bien. En er was nog meer wat niet deugde. Ik heb op een gegeven moment het gesprek maar afgekapt. O ja, ik vroeg of ik ongelegen belde op een gegeven moment, en toen zei hij ja, nu zijn we toch al aan het bellen. Oftewel het was wel ongelegen. Moeilijk hoor om te zeggen. Misschien zit er soms wel wat waarheid in de dingen die hij zegt, maar de manier waarop hij het zegt, dan denk je gelijk, val dood. Als ik dan rustig in het nu kan blijven zou dat veel schelen, maar ja, ik schiet ook weer in de herinnering als hij zo doet. En volgens mij deed hij vooral zo omdat zijn zoon een week bij hem was geweest en weer naar zijn moeder ging. Volgens mij baalt hij daarvan. Maar ja, dat heeft hij niet door want hij drukt al zijn emoties weg. Mannen mogen niet kwetsbaar zijn want dan gaan ze dood. Ik gaf aan een vriend door dat ik misschien morgen niet mee kan met oud en nieuw omdat ik griep heb, het gaat overigens wel beter. Ik sms dat en zeg we bellen vanavond wel effe. Smst hij later terug, beterschap we bellen morgenmiddag. Ook goed. Pffff. Hij zou overigens nog doorgeven wat we gaan doen met een stel vrienden van hem en daar heb ik ook nog niks over gehoord. Mannen en communicatie. Bah. En inlevingsvermogen volgens mij ook niet. Overigens wel super cool. Een neef van de man van een zus zit bij een gast in duitsland, als ik het goed heb. Die heeft een enorme groep vrijwilligers, veel intelligente gasten. Hij is bekend geworden van gamen en poker op ineternet. Heeft daar veel geld mee verdient. Op een wetenschappelijke manier helpen ze mensen in het nu te krijgen. Ook op basis van logica en zij werken ook met het onbewuste. Zo leuk om ver weg in de familie ook iemand te hebben die met zelfonderzoek en bewustwording bezig is. Voel ik me niet meer zo alleen. De gek van de familie. Dat is natuurlijk ook het onbewuste die dit zegt, maar wat dan nog. Die mag ook lekker even opspelen. Als je geinteresserd ben kijk dan op you tube bij Athene of op www.justaclick.org als ik het goed heb. Superrrrrrrrrrr interessant. Ik ging overigens vandaag een vriendin bellen. Ik dacht lekker gezellig. Ze is 65. Niet dat dat er heel veel toe doet, maar misschien ook wel een beetje. Mijn god, we hadden het alleen maar over problemen. Oftewel onbewustes die aan het werk zijn. Ik wilde niet te lang bellen, maar dat lukte ook niet. Woeah. Aan het eind hadden we het nog over oud en nieuw. Ze is dan altijd in een humeur en denkt aan alle mensen die weggevallen zijn en wat ze niet meer heeft. Ik zei haar, maar je hebt ook een heleboel nog wel. Dat kon ze eerst helemaal niet zien. Toen we het er wat meer over hadden snapte ze wel wat ik bedoelde. Ze is ook nog depri van een partner die ze dit jaar is verloren waar ze een jaar mee samen heeft gewoond. Dat is het onbewuste aan het werk, alleen zien wat er niet is en niet zien wat er wel is. En we hebben zo veel. Ik heb er zelf ook last van hoor. Alleen het gebrek, totaal niet in de realiteit. Nou ja, oefenen, oefenen, oefenen. En achteraf dacht ik echt, shit dat het zo'n naar gesprek was, maar ik zag ook wel in dat ik haar toch wel wat gegeven had. En ze geeft mij ook, bedenk ik me nu, dat ik toch al wel behoorlijk bewust ben, dat ik me daarvan bewust word. Maar over al die problemen lullen helpt voor geen meter, komt allemaal uit herinnering. Als we in ons volwassen stuk zouden zitten in het NU dan zouden we er veel en veel beter mee om gaan met al die zogenaamde problemen. Nou mensheid laten we ons best doen om in dat verrukkelijke NU te komen. Dat is echt heel wat leuker dan die problemen en herinneringen. De realiteit is waanzinnig mooi.

Eeuwige twijfel

Wat ben ik weer passief vandaag. Wat laat ik mij weer leiden door mijn emoties. Op werk eigenlijk ook al. Klusjes aan het doen die wat lastig waren. Opruimen. Wat moet ik met al die zooi. Zal ik het weggooien of niet. Waar laat ik het. Krijg ik geen spijt als ik het weg gooi. Pfff. Uit werk boodschappen gedaan. Eerst nog twee cd's gekocht, ja, ik ben zeer ouderwets. Een omdat ik de hoes mooi vond, hele aparte muziek. Wel aadig. Nog wel wennen. Die ander van Ella Fitzgerald. Wel mooi, maar allemaal van die liefdesliedjes. Puke. Vanavond passief. Nog wel gekookt. Verder bijna geen reet gedaan. Even in Hitler zitten lezen. Ik erger me dood aan die pik. Ook alleen maar omdat ik net zo gestoord ben als hem. Volgens mij heeft de buurvrouw gezopen. Komt net laat in de nacht thuis en blijft op haar hakken lopen, dat hoor je toch goed op dat laminaat. Ik had het eerder moeten zeggen, volgens mij heeft ze ze uit gedaan. Verder bleef ik maar you tube filmpjes kijken. Over dat er enorme energiestralen naar de aarde komen deze dagen van sterren die dood gaan of zo. Ook nog allemaal filmpjes over tweelingzielen en weet ik al niet meer. Ik wilde ook nog dat filmpje van amy whinehouse en tony bennet zien. Zo'n mooi nummer. Wat had die vrouw toch een dijk van een stem. Verder niet veel gedaan. Alleen maar een beetje filmpjes zitten kijken. Heb ik geen t.v. meer ga ik dat de hele avond doen. Nou ja, ook nog een vriend gebeld en mijn ouders. Ik ga tijdens de kerstdagen even langs. 1e kerstdag ga ik naar mijn ingewikkelderd. Zijn zoon is er ook. Gaan we pakjes doen samen. Ik ben benieuwd. Ik ben gisteren al bij hem wezen eten, na ons grote misverstand. Of wat het dan ook was. Nou, we waren een en al sexuele aantrekkingskracht. En dan te bedenken dat sexuele energie waarschijnlijk heel iets anders is. Gewoon de liefde voor het leven en wij denken maar de hele tijd als mensensoort dat we zo'n behoefte hebben aan sex. Haha. Nou kan dit natuurlijk ook wel weer een verhaal zijn net zoals alle andere duizenden verhalen over van alles en nog wat. Niet dat sex ook niet leuk kan zijn hoor. Best leuk  bedacht van god. Ik ga eens even slapen. Kijken of ik morgen wat minder passief ben. O ja, dat wilde ik nog zeggen. Wat vullen we ons toch de hele tijd met kennis. Dat is ook een van de grootste verslavingen. En dan te bedenken dat je veel beter in jezelf kan gaan zoeken, maar nee hoor, wij mensen zijn ons maar met kennis aan het vullen tot we er horenddol van worden. Vol is vol, maar dan nog gaan we door. Ahhhhh. Kennis is best interessant, maar het kan niet op tegen wat het hart ons te vertellen heeft en de stilte. Mediteren brengt ons heel wat verder dan die kennis, maar het lijkt zo'n houvast. Want oude overtuigingen zeggen ons dat we het van ander moeten krijgen. Nou ja, het blijft een leuk spelletje dat leven. God heeft toch wel de beste game gemaakt, daar kan nog geen ander computerspel tegenop.

Pijnlijk

Ik ben nog dat boek over de psychologie van Hitler aan het lezen. Shit, eerst veroordeelde ik hem vooral. Ik had hem vooral als de grote man in filmmateriaal gezien. De leider. In dit boek wordt zijn andere kant omschreven. Shit, wat had hij ook een gepijnigd onbewuste. Niet meer normaal. Hij had een afschuwelijke vader. Wat een pijn. Hij deed zich voor als de vader van Duitsland. De grote redder, maar hij was zo'n afgewezen kind. Ongelofelijk. Een van de grootste psychiatrische patienten heeft de tweede wereldoorlog ontketend. Niet dat hij alleen is hoor want eigenlijk zijn we allemaal psychiatrische patienten totdat we bewust worden. Lieve hemel, wat een pijn op de wereld. Ondragelijk. En natuurlijk moet ik ook zeer zeker beseffen dat het een verhaal is geschreven door mensen, dus je weet niet wat precies waar is, maar dat hij fucked up was dat is zeker anders had mein kampf er niet geweest en zijn jodenhaat en de hele rambam. Ik voel zo veel compassie voor hem. Ik heb ook dat totaal bezeerde deel in mijzelf. En hij had zo zijn talenten waardoor hij een heel volk voor zich kon winnen. Een arm volk en dat is een goede voedingsbodem. En bovendien had hij natuurlijk enorme geldschieters anders had hij dit allemaal ook nooit kunnen doen. Duitsland was straatarm na de eerste wereldoorlog. Maar als het om oorlog gaat krijg je altijd financiers want er is zo veel mee te verdienen, dat is onvoorstelbaar. Wat zijn bepaalde mensen stinkend rijk geworden van oorlog. Echt niet meer normaal rijk. Ook weer onbewustes die nooit genoeg hebben. Ik ben boos en tegelijk ook totaal compassievol. Ik heb ook weer contact met mijn ingewikkelderd. Hij belde opeens gister doodleuk op. Twee weken geen contact. Wat moet ik daar nou weer mee. Fuck. Het is echt een ingewikkelderd. Maar ik zie er doorheen ook de schoonheid die hij in zich heeft, maar hij heeft ook zo'n bezeerd onbewuste. Hoe ga ik daar nou weer mee dealen. Ik had al tegen allemaal mensen gezegd dat het over was. Dat dacht ik ook echt. Gisteren was het ook heel moeizaam om met hem te praten. Maar we hebben eindelijk eens gepraat, ook al was het moeizaam. Hij is echt een narcist. Kan echt niet zijn eigen mindere dingen aanschouwen. Waar doe ik nou in godsnaam goed aan. Ik kan hem niet redden. Als ik dat in ieder geval maar niet doe. En dat ik duidelijk leer zijn. Verder zie ik wel weer. Dat ik ook niet normaal doe in die relatie dat is zeker. Hij is mijn pappie waar ik niet tegen durf te praten. Dus zeggen wat ik op mijn hart heb dat is mijn grote uitdaging. Wat een leed in deze wereld met al die onderdrukte emoties. Ik bid het universum dat we er uit komen met elkaar. En natuurlijk eerst vrede vinden in onszelf. Want daar draait het om en dan komt de eeuwige vrede. O mijn lieve medemensen wat verdienen we dat.

Leven

De ene na de andere uitdaging. Het is over met mijn ingewikkelderd. Einde finito. Wel een domper. Nog wel blij dat ik het geprobeerd heb, maar erg teleurstellend. Wel grappig dat hij elke keer zelf de deur dicht trekt, maar inmiddels vind ik het ook wel logisch want ik krijg toch wel sterk het idee dat hij een narcist is. En aan zo iemand mankeert niets. Het ligt altijd allemaal aan de ander. In de loop van de maanden begon ik het ook al steeds wel wat minder te vinden. Maar er gebeuren ook wel leuke dingen dus daardoor houd je het vol. Hij heeft inderdaad ernistig weinig inleveingsvermogen. De dag dat hij weg liep was net nadat ik over mijn broer had gehoord dat er nog geen uitslag was over uitzaaiingen omdat er weer iets onderzocht moest worden. Dus ik was zoals je begrijpt niet in mijn goede doen. Hij was onaardig joh, de hele tijd. De ene opmerking na de andere over wat ik niet goed deed. En niet normaal in gesprek gaan en kijken hoe je er samen uit komt. Nee, de hele tijd vuren, vuren, vuren en niet in gesprek gaan. Hij ging ook helpen met een aantal zaken, fiets maken, verwarming ontluchten e.d.. Dat wilde ik eigenlijk al niet. Ik kan nl. moeilijk hulp vragen. Maar bij hem voelt het echt als de bank van wederdienst. Je moet er iets voor terug doen en hij wil ook geweldig gevonden worden. Hij zegt ook bij het maken van de versnellingskabel van de fiets dat de domste persoon op aarde dat nog wel kan. Wel interessant toen hij net was vertrokken dat ik via mijn mail een artikel over narcisme kreeg. Hij lijkt er zo op. In den beginne is hij mega charmant, tussendoor ook nog wel, maar dat neemt allemaal af. Houd je dan maar vast. Hij projecteert allerlei eigen gebreken ook op een ander zoals dat ik geen compromis wil maken en dat ik niet wil luisteren. Dat wil ik best, maar niet als het ten koste van mijn gezondheid gaat b.v.. En altijd naar hem luisteren is geen makkie want wat kan die man praten. Onstuitbaar. Maar het is natuurlijk allemaal heel interessant wat hij vertelt. Nou ja, ik heb nog contact gezocht, geen reactie. Dus nu is het voorbij. Wel grappig, een herhaling van de vorige keer. Ik voel me ook wel een kneus, maar ja, ik had deze ervaring waarschijnlijk toch nog een keer nodig. Het klinkt allemaal wat nuchter, maar het is ook wel pijnlijk. Het is ook zo duidelijk dat hij net zo is als mijn vader, super onbewust en een enorme betweter. Ik ben dat maar aan het proberen dat ik dat allemaal nu nog kan veanderen bij mijn nieuwe pappie. Maar dat kan natuurlijk niet en hoeft natuurlijk niet. Ik hoef niet meer voor de herhaling te gaan. Ook de hele tijd willen redden, maar hij moet zichzelf redden.  Ook herhaling hoor, ik wilde altijd mijn ouders redden en wijs maken. Ik voel heel sterk dat er oud zeer wordt geraakt bij mij van in de steek gelaten worden. Alles heeft nut. Nu over mijn broer. Inmiddels heeft hij wel de uitslag. Geen uitzaaiingen en als het goed is dan is het goed te behandelen nu. Het blijft natuurlijk altijd een beetje spannend, maar het is nu toch wel een stuk positiever. Wat een spanning heb ik daarover gevoeld zeg. Niet meer normaal. Wat was ik opgelucht. Je zal denken. Logisch toch. Ja en nee. Ik heb een aparte band met mijn broer. Altijd erg jaloers op hem geweest. Vanuit de opvoeding ontstaan. Weinig contact. Geen ruzie ofzo hoor. Nu merkte ik toch hoe enorm veel ik om hem geef. Dat andere is natuurlijk allemaal oud zeer ook. Interessant allemaal. Op werk is de werkbegeleiding gestopt. Diegene gaat iets anders doen. Dit is de zoveelste keer. Ik heb het opgegeven. Toen ik tegen mijn werkgever zei dat ik het wel genoeg vond zo leek hij het helemaal niet te horen. Nou ja, ik ga nog wel meer er over in gesprek. Er is een hoop drukte op werk momenteel. Ook verhuizen van werkplek. Nu op een kamer met 4 anderen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat met de concentratieklusjes. Nou ja, ik zie het allemaal wel weer. Is het leven boeiend of is het boeiend?

Teal Swan

Net een mooi  filmpje op you tube gekeken van teal swan. Ze hielp een vrouw ontdekken waar haar razernij vandaan kwam. Het is een coverup emotie voor hulpeloosheid. Dus je wilt naar de hulpeloosheid gaan om het te begrijpen. Ze heeft een droom die vrouw. Ze wil mensen die zwanger willen worden om gezonde lichamen te hebben om zo zo goed mogelijk voor zichzelf en het kind te zijn. Teal ging maar door en door met vragen. Waar ben je bang voor......en zo maar door. Ze was gewoon bang om door mensen voor gek uitgemaakt te worden en dat ze onzin vertelt e.d.. Daarom vervolgt ze haar droom niet. En dan ook niet de pijn te willen voelen die dat doet. Dan willen gaan vechten ipv eerst in stilte helemaal bij die pijn te zijn en het niet weg te willen hebben. Want dat doen we allemaal met onze emoties, we willen het altijd maar weg hebben. De hele maatschappij indoctrineert ons daar ook mee ons hele leven. Alles verzekeren, er mooi uit moeten zien, materialisme, vakanties, een mooie auto, de hele tijd willen we ons maar goed voelen en laten de shit gevoelens niet toe omdat we er als de dood voor zijn. We hebben nooit geleerd om er mee om te gaan. En we stimuleren elkaar daar ook helemaal niet mee. Dus  lang leve de emoties toe laten.. En als er een een onderdrukker is dan ben ik het. De laatste dagen veel shit mee gemaakt. Fucking vechten met mijn ingewikkelderd, niet letterlijk, maar hij triggerde me helemaal gek. De hele tijd zei hij maar van alles wat niet goed aan me was. Ik trok het op een gegeven moment echt niet meer. Dus mijn onbewuste deel werd gek. Dus op een gegeven moment echt ruzie en hij weer weglopen. Nee he. Nooit iets uitpraten. Hoezo doet dat me aan mijn vader denken. God wat heb ik vroeger altijd gedacht dat ik niet goed was zoals ik was. Wat is dat erg geweest zeg. Als ik nou gewoon bij het gevoel van afwijzing had kunnen blijven en stil had kunnen zijn en mijn gevoel helemaal omarmd had dan had ik misschien heel anders kunnen reageren. Maar ja, het is een hoop oefenen. Echt eens doen hoor die filmpjes van Teal kijken. Super leerzaam. Vooral die filmpjes die ze nu maakt waarin ze op het podium zit en mensen helpt met hun vragen. Echt toppie. Als we die gevoelens dus echt toelaten en omarmen ipv ze weg te drukken dan kunnen we heel anders gaan reageren. Dan gaan we niet gelijk in de vecht, vlucht of bevriesmodus. Verdorie toch nog eens aan toe, waarom leren we dit allemaal niet van jongs af aan? Best wel frustrerend. Als ik op mijn werk kijk daar komen ook alleen maar mensen met allemaal onderdrukte emoties en god mag weten, maar misschien zijn we bijna alle zeven miljard wel onze emoties aan het onderdrukken. Dus ik hoop en bid dat we allemaal onze emoties gaan leren voelen en omarmen. Wat het ook is. We gaan niet dood van emoties ook al voelt het zo. Als we ze omarmen en in stilte er naar kijken en niet gelijk reageren dan kan er iets anders gaan ontstaan. Als we deze vrede allemaal in onszelf kunnen vinden dan is er wereldvrede. Want niemand kan ons echt pijn doen, we doen onszelf pijn omdat we niet bij onszelf blijven, bij onze eigen pijn en dan gaan we die ander de schuld geven. Nee, we moeten leren verantwoordelijkheid te dragen voor onze eigen emoties en ze zelf omarmen en liefhebben. Niet de ander daar mee opzadelen. En zoals je hierboven leest doe ik dat ook bepaald nog niet altijd, maar ik ben het aan het leren. Stap voor stap en er is een hoop herhaling nodig, maar het gaat me lukken. Toevallig.

Domper

De ene na de andere domper. Waarschijnlijk goed voor mijn bewustwordingsproces, maar ook wel pittig. Als ik in het nu ben is er natuurlijk niet zo heel veel aan de hand, maar alle gebeurtenissen slingeren mij in herinneringen, tenminste mijn onbewuste. Dus zaak dat ik mijn onbewuste veel help om het verschil te zien tussen de herinneringen en het nu. Ten eerste, mijn ingewikkelderd is weer eens boos weg gegaan vandaag. Ik begin het een beetje zat te worden. Ik kan er nog niet goed mee dealen dat hij zichzelf geweldig vindt en altijd een hoop op mij heeft aan te merken. Het is overigens wel toevallig dat hij het vooral ook heeft als hij bij mij is, dus niet in zijn eigen veilige haven. Ik begin het een beetje zat te worden.  Ik zat er al aan te denken om er een punt achter te zetten. Ik ben niet meer de jongste en heb geen zin om veel tijd te besteden aan een zeur relatie. Ik zie overigens ook mijn mankementen hoor. Genoeg. Maar ik heb er eens geen zin in om alleen naar mijn mankementen te kijken. Gisteravond wilde hij vrijen terwijl ik heel erg moe was. Ik had een enerverende dag achter de rug, mijn broer kreeg de uitslag, en was gewoon vet moe. Volgens mij baalde hij als een stekker. Nogal een sexueel gevalletje is het. Volgens mij ook een van zijn afleidingsmanieren net als gamen, koffie, joints roken en altijd maar dingen aan het doen. Daarom wordt hij volgens mij ook zo gek bij mij omdat hij dan een aantal van deze dingen niet zo makkelijk of niet kan doen. Daar houdt hij zich mee staande. Jaha, niet zo makkelijk als je stijf staat van de trauma's. En eigenlijk is het wel makkelijk, maar omdat wij ons totaal identificeren met ons verleden is het heel moeilijk. Hij ging me met allerleid dingen helpen. Heeft de lucht uit het verwarmingssysteem gehaald. De doucheput was wat verstopt en vandaag ging hij mijn fietsen repareren. Ik wilde dat helemaal niet eigenlijk. Bij hem voelt het als de bank van wederdienst. Er moet iets tegenover staan. Dat je dingen voor elkaar doet in een relatie vind ik echt niet gek, maar het moet niet die bank van wederdienst zijn, die is ziek. En ik zal ook veel in de film hebben gezeten en mij weer minderwaardig hebben gevoeld, maar ik was het spuugzat. Een leuk ding was, hij stuurde mij naar een louche fietsenzaak waar ik een tweedehands fiets heb gekocht. Was een beetje een miskoop. Nu was voor de 3e of 4e keer mijn spaak kapot gegaan. Ik moest van hem boos worden op de eigenaar en het gratis laten repareren. Ik durf dat echt niet. Dus ik er met veel angst naar toe. Zonder veel gedoe werd ik geholpen en er werd niks in rekening gebracht zonder veel te zeggen. God, wat was er aan de hand, ik snap er nog steeds niets van, eerder waren ze nogal eens irritant geweest en dan durf ik als super watje niks te zeggen. Heel vreemd. Het volgende nare ding is mijn broer die ernstig ziek is. Hij kreeg te horen dat iets toch geen probleem was, maar toen hadden ze weer wat anders gevonden waardoor hij weer een MRI moet en dat duurt weer. Bah. En ik vind het ook moeilijk om met hem om te gaan en met mijn schoonzus. Ik weet niet wat ik aan ze heb. Ik heb mij er altijd bij neer gelegd dat ze weinig contact wilden, maar nu vind ik het anders en eigenlijk wil ik gewoon wel contact. Verdomme, ik pas mij ook altijd aan. Ik heb altijd gevoeld alsof ze zichzelf beter vinden dan de rest van de familie. Ze zijn allebei zeg maar best wel een soort van geslaagd. Maar ja, misschien is het gewoon mijn minderwaardigheidscomplex. En ja, die oude vete met mijn broertje van jongs af aan dat hij de lieveling was zit ook vet diep in het systeem. Ouders weten echt niet wat ze kinderen daar mee aandoen ook al doen ze het onbewust, het is echt shit. Het derde ding is dat op werk ik weer mijn werkbegeleider kwijt raak. Dit is nu al de zoveelste keer. Ik ga maandag of dinsdag met mijn leidinggevende kletsen en zeggen dat ik het niet meer zie zitten. Het lukt gewoon niet in de setting van die tent. Er zijn geen mensen met mijn opleidingsniveau en de rest heeft geen tijd. Er is een poos intensieve begeleiding nodig en dat lukt gewoon zo niet. Dus hij en ik hebben het al lang echt fout aangepakt. Nou ja, dan maar opgeven. Dat is wel een patroon van mij, maar ik denk wel dat het reeel is. Dus teleurstelling alom. Hoe ga ik met al dit gedoe om. In het nu is er geen probleem, maar hoe doe ik dat? Lekker veel in het nu zijn. Ik zit nog aardig wat oorlog te voeren, ofwel mijn onbewuste. En ik zal toch echt vrede in mijzelf moeten vinden, niet door de anderen. DAT KAN NIET. Laat ik maar een beetje mild naar mijzelf zijn. Ik wil eigenlijk naar de bioscoop vluchten, mijn onbewuste, maar ik denk dat ik het maar niet doe. Ik wil naar dokter strange. Ik heb er even goed de balen van in. Ik heb zin om te snoepen, dat zegt genoeg. Ik vond het wel heel toevallig dat mijn ingewikkelderd het gisteravond enorm opnam voor Hitler, hij ging zeggen dat wij ook vreselijke dingen hebben gedaan in Indonesie en zo. Ja dhuh, dat weet ik ook wel, maar dat boek wat ik van Hitler aan het lezen ben is toch ook wel even weer heel indringend. Ook een manneke met veel trauma's. Ongelofelijk hoe slim alles is aangepakt door hem en zijn kornuiten. Hij wilde echt als god gezien worden, als feilloos. Terwijl hij achter de schermen gewoon een kneus was. En wij kudde willen maar de ideale leider, nou, daar was hij Hitler. Woeah. Toen kreeg ik via een soort reclame op mijn pc info over narcisten. Ik moet zeggen dat mijn ingewikkelderd toch wel verdacht veel op die omschrijving lijkt. Het mindere is dat ze ook altijd zwakkeren zoeken, tada, dat ben ik. Maar het is niet zo positief allemaal. Fuckie. Wat nu. En ik ben bang dat Hitler ook wel wat narcistisch was. Dus vandaar die verbroedering waarschijnlijk vandaag. Ohoh. Heb ik mijnzelf weer eens flink in de nesten gewerkt of haal ik mij te veel in mijn hoofd. En ik cijfer echt niet mijn aandeel weg hoor. Ik heb  flink wat smsjes gestuurd om mijn ongenoegen te uiten over hoe we met elkaar omgaan dat dat echt niet kan, dat ik er enorm teleurgesteld over ben en dat we nooit eens wat uit praten. Zo, en dat wil ik nu wel. Natuurlijk niks gehoord nog. Hij is nl. echt boos. Zo doen wij dat als volwassenen. Eh...o nee, we hebben volwassen lichamen maar leven allemaal in ons onbewuste deel dus denken allemaal dat we kleine kinderen zijn en dat ons overleven in gevaar is en dan beginnen we gewoon een tweede wereldoorlog en nemen 40 miljoen mensen mee het graf in. Nou ja, laat ik me maar op mezelf focussen en ik weet dondersgoed dat die Hitler ook in mij zit. Daarom doet het waarschijnlijk ook zo'n pijn om te lezen. Je zwarte kanten erkennen is geen makkie, het onbewuste is daar helemaal als de dood voor. Die wil zichzelf altijd als geweldig zien. Ach, ik ga maar lekker door op het bewustwordingspad. Ik zie wel wat het word. Ik ga nu eerst mijn euritmie oefeningen doen. Om mijn houding te verbeteren. Ze zijn vrij simpel, maar dat kan dus ook iets veranderen. En daar maar vertrouwen in hebben. Nou leven, help me maar een beetje, dat doet het overigens constant. Echt zo frustrerend om constant geliefd te worden door het leven en de hele tijd in het nu te zijn en dan toch zo door die denkwereld in de geprogrammeerde oude shit te zitten. Oefenen, maar, gewoon oefenen.

Nog meer ongemak

Een  vervolg op mijn blog van gisteren. Ik ben bij mijn ingewikkelderd geweest. Zijn zoon was er dus ook. God, wat ervaar ik ook een ongemak met mijn partner. Pffff, die is nogal niet zo fijn behandeld door vrouwen. Tenminste dat denkt hij. Misschien is het ook wel zo. Ik heb het idee dat zijn gedrag er ook mee te maken heeft, maar het is ingewikkeld. Ik heb het  idee dat ik met hem de strijd aan het voeren ben van het collectieve onbewuste. Dat de mannen de vrouwen minderwaardig hebben gemaakt, o.a. door de religie. Nou, ik ben benieuwd of we vrede kunnen krijgen. Als het lukt dan weet ik zeker dat we een stuk collectief onbewuste opheffen en voor meer vrede op de wereld zorgen. Ik ga de stijd nog behoorlijk aan door zijn opmerkingen. Ja, die vrouwenpijn zit diep. Je zal maar verbonden worden aan Eva en de erfzonde en de ellende van de wereld. En die mannen zich maar een beetje meer waard voelen. Je kan je voorstellen dat de vrouwtjes daar onbewust nogal boos over zijn. Lastig om mijn ego of ook wel onbewuste niet te veel in de strijd en de verdediging te laten gaan. Ik ben ook dol op hem hoor, maar het is best wel een beetje ingewikkeld en lastig.  Overigens ik wil nog wat over dat ongemak zeggen. Het is dus verbonden aan ongemak uit onze vroegste kindertijd naar mijn idee, zo leer ik het in mijn workshops. Waarom is dat nu nog zo sterk? De zienswijze waar ik in geloof en die ik door ervaring omarm is dat in de eerste 4 levensjaren je onbewuste volgeprogrammeerd wordt. Door alle uitprobeersels en ervaringen maakt dat kleine wezen allemaal programma's bestaande uit strategieen en overtuigingen waardoor het kan overleven. Helemaal aangepast aan het gezin waarin het terecht is gekomen want het kleine wezentje is helemaal afhankelijk van de opvoeders. Omdat dit geprogrammeerd is en met overleven heeft te maken is het zo sterk. Dus elke keer als je iets pijnlijks of ongemakkelijks mee maakt, wordt er in de doos met herinneringen gezocht, de herinnering wordt er bij gepakt. Hop, op dit moment geplakt en er wordt herhaald wat vroeger is geprogrammeerd bij een vergelijkbare gebeurtenis. Het onbewuste denkt nl. dat het leven in gevaar is en doet dat om die reden. Het onbewuste ziet niet het verschil tussen werkelijkheid en gedachten/herinneringen. Maar natuurlijk is het nu helemaal niet meer toepasselijk. Waarom niet, je bent volwassen. Totaal anders. Maar ja, het is geprogrammeerd dus dat verandert niet zo maar. Door veel oefening en contact met je onbewuste deel kan er verandering optreden. Maar op een liefdevolle manier moet het gebeuren....ja, in dit geval is moet een goed woord. Dat onbewuste deel heeft dit altijd uit liefde gedaan om te overleven en ziet niet zo maar in dat nu alles anders is. Als je nieuw gedrag oefent ook altijd zeggen, zie je dat er niets is mis gegaan en belonen natuurlijk. Ik beheers deze technieken ook nog niet zo goed. Als je het niet gewent bent om lief tegen jezelf te zijn en het niet in je opvoeding hebt mee gekregen is dit behoorlijk lastig. Tenminste, het is gewoon leren. Oefenen en leren. En dus een soort herprogrammeren. Maar niet te snel. Een onbewuste die gepusht wordt sluit zich af, wordt bang en daar is dan niet meer mee samen te werken. En terecht. Die heeft altijd de scepter gezwaaid, uit liefde voor het overleven en gaat terecht niet zo maar even jouw nieuwe manier overnemen. Je moet het vertrouwen winnen van dat deel. En als je er bevriend mee raakt dan wordt het uiteindelijk je beste vriend/vriendin. En dan kan je bergen verzetten. Hier komt dus alle spanning en stress vandaan. Een onbewuste denkt niet goed te zijn zoals hij/zij is. Die constant bang is om afgewezen te worden door de wereld. Maar we zijn niet klein en hulpeloos meer als volwassenen en als je dat ziet dan kun je met alles om gaan. En natuurlijk moet vooral ook je onbewuste het inzien. Dan is ongemak niet meer een probleem. Dan is het niet meer erg als anderen je niet goed vinden. Je kunt nl. voor jezelf zorgen, je bent niet meer afhankelijk van die anderen. We zijn een bijzonder wezen als mens. We hebben een fysiek lichaam, een energetisch lichaam, een hart, een ziel, een onbewuste en een bewustzijn. Het is belangrijk om dat weer in harmonie te gaan krijgen, als je dat tenminste wilt natuurlijk. Dus dat het onbewuste ziet dat het nu een volwassen lichaam heeft en niet meer in gevaar is. En dat bovendien het leven nog eens de hele tijd voor je zorgt. Dat je een moeder aarde hebt die de hele tijd zorgt dat je hart klopt. En natuurlijk nog duizendeneen dingen meer. Jaha, dat leven is echt super bijzonder. En waarom werkt het zo als het werkt. Ik heb wel eens gelezen om weer eenheid te gaan ervaren en dat dat pas kan na dat sterke gevoel van afgescheiden zijn. Maar waarschijnlijk als je bewust bent dan valt de vraag helemaal weg en snap je toch wel hoe het zit.  Ik ga overigens naar mijn broer straks. Ik ben heel blij. Ik heb mijn ongemak en al mijn angstige gedachten niet te veel de overhand laten nemen en mijn geduld wordt beloond. Dankbaar voor bewustwording.

Ongemak

Leren omgaan met ongemak. Dat is een van de grote dingen met bewustwording. We kunnen echt niks meer hebben als mensen. Als je computer een beetje traag is dan ga je zo goed als dood tegenwoordig. Waar komt dat toch door? Waarschijnlijk ook allemaal uit herinnering.  Moet je natuurlijk niet aannemen, wel zelf checken. Zoek je manieren om in je herinneringen te graven en kom erachter. In die tijd dat je klein en hulpeloos was was het natuurlijk vreselijk als er ongemak was, simpelweg omdat je er zelf niets aan kon doen. En dan is het echt vreselijk. Nu niet meer. Nu ga je als volwassene het gewoon op proberen te lossen of je ziet in dat een tragere computer nou niet echt een heel groot probleem is. Ik merk de hele tijd dat ongemak. Met van alles. Groot en klein. We zijn overigens hierdoor natuurlijk naar elkaar ook nogal eens onuitstaanbaar. Als iemand een fout maakt gaan we helemaal door het lint, daar hebben we last van zeg. Maar ja, we vergeten even dat we zelf ook bergen fouten maken. Gisteren heb ik een gedicht voor gelezen bij een afscheid van iemand. Echt die ochtend pas besloten. Ik ben ook zo'n vreemde. Een prachtig gedicht gevonden van Charles Chaplin over liefhebben. Wat een ongemak. Ik scheet in mijn broek. Toch gedaan. Ik ben niet dood gegaan. Ik wilde het graag voor diegene doen. Zoek overigens dat gedicht op internet. Het is echt mind blowing mooi. Mijn broer is overigens ernstig ziek. Ook fucking ongemak. Jemig wat moeilijk. Ik wil hem maar zien, maar ik hoor maar niks of ze kunnen maar niet. Ik weet het pas net. Ik snap er niets van. Heb ik iets verkeerd gezegd. Ik weet het niet. We hebben ook niet zo'n hele goede band, dat maakt het extra pijnlijk. Wat ingwikkeld. Mijn onbewuste deel wordt er gillend gek van. En maar geduld hebben en maar inzien dat er niet echt op dit moment een probleem is. Nou, hier ga ik nog wel heel wat keren over bloggen. Net belt mijn zoon of ik langs kom. Haha, is niet mijn zoon hoor, is de zoon van mijn ingewikkelderd. Ik ben wel een beetje dol op hem. Hij vraagt of ik langs kom. Wil ik wel. Hij kon me echt goed om zijn vingertje winden. Kinderen zijn geweldig en slim. Heel leerzaam voor volwassenen.

Rot gevoel

Wat heb ik een rotgevoel zeg. En natuurlijk komt het uit herinnering. Ik bedoel maar, ik zit hier gewoon in de woonkamer te zitten dus waarom zou ik mij rot moeten voelen. Dan ga ik gelijk weer veel te veel zitten denken. Welke herinnering e.d.. I.p.v. gewoon maar eens met dat gevoel zijn. Het gewoon accepteren zonder mij beter te willen voelen. Ik ga niet dood van dat gevoel en als ik het de ruimte geef en gewoon accepteer dan kan ik wel zien wat er gebeurd. Het mooie is dat ik leer in de workshops dat eerst de herinnering wordt opgeroepen, dus er gebeurd iets waardoor het onbewuste die herinnering naar boven haalt. Dan komt het gevoel wat in de herinnering opspeelt, dus nu rot voelen, komt omhoog. Dit is een chemisch proces in je lichaam. Bijzonder toch. En het voelt natuurlijk helemaal echt dus je gaat zoeken en zoeken wat er op dit moment in je leven is waarom je je zo enorm rot voelt. Maar dat klopt helemaal niet, want er wordt naar een herinnering gekeken. En het chemische proces van de gevoelens wordt gestart. Als je dat er nou gewoon kan laten zijn en je niet identificeert met die gevoelens dan kun je zien wat er gebeurd. Want er is niets in het nu wat er voor zorgt dat ik mij zo moet voelen. Is het bijzonder of is het bijzonder. En dan hopelijk gaat het onbewuste  ook zien dat er nu op dit moment geen probleem is dus dat de gevoelens ook niet echt zijn en dat die herinnering waar naar gekeken wordt nu niet echt gebeurd. Gisteravond bleef mijn inwikkelderd slapen. Ik ging veel te laat slapen en moest vanochtend weer vroeg op voor werk, en ik ga altijd eerst even mediteren en yoga doen. Maar gisteravond kon ik toch niet op tijd duidelijk genoeg zeggen dat ik wilde gaan slapen. Allemaal onbewuste angst. Herinneringen die opspelen. Je klein en afhankelijk voelen en dan dus niet mijn mond open trekken. Mijn hemel, is het bijzonder of bijzonder. Dus al die programma's die zijn ontwikkeld in de vroege kinderjaren daar wordt de hele tijd naar gekeken en door de spanning is er niet voldoende ruimte om te zien dat er al een volwassen lichaam is en dat er niets gebeurd op dit moment. Dus dat er twee volwassenen zijn en dat de een lekker wil gaan slapen omdat ze morgen weer vroeg op moet voor werk. Is het bijzonder of is het bijzonder. Ok, het is mega bijzonder.

moe

Ik ben moe. Wat passeren er momenteel veel gevoelens de revue. Toen ik net naar huis fietste door dat koude, natte winter weer ging mijn onbewuste helemaal op tilt. Allemaal angsten en boosheid en weet ik al niet meer. Ik weet niet goed wat voor herinnering het was. Waarschijnlijk wel iets van geboorte. Jaha, zelfs over je geboorte zitten naar mijn mening door zelfonderzoek alles in je cellen opgeslagen. Alles is er nog. Al die herinneringen. Gek hoor. En met de geboorte is er veel angst. Het is een traumatische ervaring. Je bent zo klein, hulpeloos en machteloos en weet gewoon totaal niet wat er gaat gebeuren. Je kunt dus wel voorstellen wat jij er als baby van vindt als je navelstreng veel te snel wordt doorgeknipt, dus voordat je longen ontvouwen zijn en je goed kan ademen. Nou, je denkt dat je dood gaat, zo simpel is dat. Maar ja, er is nog te weinig kennis over dit alles alhoewel ik geloof dat er al wel iets anders met geboorte wordt om gegaan. Als je er dus net uit komt is het allemaal zo eng, al die prikkels, die onzekerheid, die totale kwetsbaarheid. En maar onderdrukken, al die emoties die gewoon te groot zijn voor een babietje en dat gaat allemaal vast zitten in je systeem. Wat krijg je al een hoop overtuigingen en patronen op die momenten. Onvoorstelbaar wat zo'n klein wezen allemaal bedenkt. Overigens draait nu de film In utero of iets dergelijks en die gaat er dus over dat je als klein wezentje ook in de buik van je moeder al heel veel mee krijgt. Het is me toch allemaal wat. En als ik dus zo'n herinnering niet zo helder heb dan blijft het een beetje vaag wat er allemaal bij het onbewuste gebeurd. Dan is het was lastiger om weer naar het hier en nu te komen. Daarom zoeken we die herinneringen uit, niet om het te herbeleven e.d.. Wat elke keer als het getriggerd wordt dan kan je het bij wijze van spreken herbeleven, maar vooral om te gaan snappen waarom je je gedraagt zoals je gedraagt en je voelt zoals je je voelt. Verder proberen we juist alleen maar in het nu te komen, dat is de belangrijkste job. Ik hoop dat het me ook nog een keertje lukt om die film te gaan zien net als die film down to earth. Dat zijn mensen die hebben geloof ik 5 jaar over die film gedaan en die hebben bij allerlei stammen gevraagd hoe ze met veerkracht en trauma om gaan o.i.d.. Ik weet het niet precies, maar volgens mij is dat ook een hele mooie film. Ik ga zo eindelijk maar weer eens mediteren. Dat kan ik op het moment wel gebruiken. Ik zit het maar uit te stellen, ofwel mijn onbewuste, en dan laat ik mij weer door de gevoelens tegen houden, maar ik hoor de volwassene te zijn die het dan toch doet. Nou ja, oefenen, oefenen, oefenen. Ik had net nog mijn ingewikkelderd aan de telefoon. We hadden het nog even over de nieuwe Amerikaanse president. Hoe het nou kan dat hij gewonnen heeft. Hij denkt dat mensen hoop hebben dat hij het anders gaat doen, maar dat kletst toch iedere president en dan gebeurt er weer niks. Ik ben zo benieuwd wat mensen nou drijft. Ik denk omdat hij zo zeker over komt, zo stelllig, dan denken mensen, dat is een goede leider. Omdat we zelf zo onzeker zijn. Dan denken we, daar is pappie die ons gaat redden en verzorgen. Niet zo handig van ons om onze macht weg te geven. In ieder geval werken deze systemen niet. Bewijs naar mijn idee, anders had er al geen oorlog meer geweest. Als leiders zo intelligent zijn als ze zich voor doen dan had er al lang wereldvrede geweest. Ik denk dat ze hun intelligentie voor heel andere doeleinde gebruiken. Nou ja, voor ons de schone taak om wakker te worden en dingen te gaan doorzien en aan te geven dat we het zo niet meer willen. Wat doe je als kleine politieke elite tegen bij wijze van spreken 17 miljoen mensen? Genoeg politiek. Allemaal verhalen. Laat ik me maar met mezelf en mijn omgeving bezig houden. Vrede in mezelf, dat is mijn levenstaak.

Schuld en Schaamte

Dat zijn ook twee hele belangrijke emoties die heel veel onderdrukt worden. Op werk heb ik wel eens  gehoord dat als een behandeling niet aanslaat dat die emoties nogal eens erg sterk in de weg zitten. Volgens mij voel ik mij ook om het minste en geringste schuldig, alleen dat voel ik nog niet zo duidelijk. Ik merk het meer aan mijn gedrag om mij veel aan te passen. Ik voel gelijk verdriet. Mijn onbewuste deel heeft momenteel veel moeite met alles. Dat alles gelopen is zoals het gelopen is. Dat er niks meer aan veranderd kan worden. Dat ze zo veel energie in leugens heeft gestoken zoals foute religieuse dingen. Dat ze dat allemaal geloofd heeft vindt ze erg. Maar ja, als je klein bent, wat kun je doen? Je bent helemaal afhandkelijk van je ouders en hun overtuigingen. Je bent klein, hulpeloos en machteloos, dus aanpassen met die hap. En er is niemand die je kan zeggen dat er allemaal geen snars van klopt. Jij helemaal alleen in een totaal machteloos lichaam met allemaal gekken om je heen die helemaal in de war zijn zonder dat ze het weten. En jij als kind bent nog behoorlijk open, wijs en verlicht. Dat gaat snel genoeg voorbij helaas als het vrij heftig is in je gezin, eigenlijk ook al als het wat minder heftig is. En het heeft allemaal zijn/haar reden, maar daar ga ik nu even niet over nadenken. Ik wil mijn onbewuste de erkenning geven dat het super moeilijk is geweest en dat het onmogelijk werk heeft verricht. Dat ze zo knap heeft doorgezet. En dat we god dank nu kunnen ontdekken dat alles heel anders is. Dat we onze denkwereld niet zijn. Dat we onze gedachten niet zijn. Dat we onze emoties niet zijn. Dat het allemaal oud is, gekoppeld aan herinneringen uit een tijd dat ze klein en hulpeloos was. Nu zijn we groot, sterk en volwassen. Niet meer afhankelijk van anderen. We hoeven niet meer naar de herinneringen te kijken. Dat is niet het echte leven. Dit moment is het echte leven. De adem, wat de zintuigen waarnemen, dit grote volwassen lichaam. Er is diepe rouw, schuld en schaamte bij mijn onbewuste. Dat mag er zijn. Ik vergeef alles, wat kon zij er aan doen. Wat heeft ze haar belachelijke best gedaan. Eeuwige liefde voor dat deel van mijzelf, maar ook voor alle andere delen. Het lichaam, hart, ziel, energetische lichaam en bewustzijn. Ik las een heel mooi stukje van Brene Brown. Dat als mensen zich inleven en echt compassie voelen voor een ander dat schaamte dan niet kan overleven. Laten we dat aan elkaar geven mijn lieve medemensen.

Wat is van jezelf?

Pas zat mijn ingewikkelderd mij de les te lezen. Hij zei dat ik eens niet meer naar iedereen moet luisteren en iedereen na moet praten. Dat ik eens helemaal vanuit mijzelf moet gaan leven. Verdomd, dat is  best wel mooi en waar. Maar hoe doe je dat? Zijn we niet allemaal een enorme verzameling van wat we ooit allemaal gehoord en gezien hebben? Is er iets wel echt authentiek aan ons? Ik weet zeker dat mijn ingewikkelderd ook een samenraapsel is van alles wat hij ooit gehoord en gezien heeft. Hij is ook niet bepaald origineel. Moet je ook wel origineel zijn? Ik weet het niet. Het klinkt wel heel interessant natuurlijk als je origineel bent. Ik ervaar natuurlijk alles op mijn eigen unieke manier. Om daar dingen over te delen is misschien wel origineel. Toch word je door alle dingen om je heen ook gevormd en ook een soort jezelf. Of juist niet? Wat verwarrend. Gisteren had ik het met een workshopgenoot over ziek zijn. Of je nou wel of niet niet voor niets ziek bent? Of je nou rust moet nemen of niet? Of is alles wat betreft ziekte ook een soort geprogrammeerd in je jeugd/kindertijd? Sommige mensen gaan ook gewoon door, nemen geen rust, en worden ook weer beter. Is alles nou alleen maar bedacht? Wauw, dat zou wat zijn. Dan bedenken we met z'n allen alles. Ons eigen leven, maar in het collectief ook het collectieve leven van alle mensen op aarde. Het is bijzonder, die hele denkwereld. Ik weet wel dat ik alle misere in mijn leven zelf heb gecreeerd. Dat doe ik ook nog steeds. Het komt door allerlei sterke overtuigingen en strategieen van jongs af aan. Dat is heel wat herhaling voor er iets kan veranderen. Ook inzicht van het onbewuste dat het nu anders is en dat je je dus ook anders kan gedragen. Dat dat nu veilig is. Ik denk opeens dat alles vanuit je hart misschien wel van jezelf is. Alleen wanneer is dat zo? Het meeste komt uit onze denkwereld. De compassie die ik kan voelen voor medemensen dat is echt van mezelf. Denk ik. De haat die ik kan voelen voor mijn medemensen niet. Dat is strategie vanuit vroeger. Dat gaf kracht. Daardoor ging ik er niet aan onderdoor, al die tegenslagen, pijn, teleurstelling, nare gevoelens, angsten, boosheid, schaamte, spanningen en weet ik al niet meer. Haat is dan echt een krachtig middel. Maar ook natuurlijk heel shit voor jezelf want je wilt het niet, het is ook heel pijnlijk, maar je moet een soort voor je overleven. En dan verloochen je de liefde. Wat een opoffering. Maar ja, die haat is dan ook weer liefde om te overleven. Ja, wat is van jezelf?

Fout-Goed

Ik denk de hele tijd maar dat ik nooit bewust ga worden en dat ik het allemaal helemaal neit goed doe. Allemaal herinnering natuurlijk. Er is momenteel iets aan het gebeuren in mij. Ik weet niet precies wat, maar het is aan het verschuiven. Spannend hoor. Ik vergelijk mij ook met de andere bewustworders van mijn workshops en dan vind ik mijzelf helemaal niet goed. Die anderen doen het allemaal veel beter. Woeah. Ook allemaal herinnering natuurlijk. Gatverdamme, ik voel me  moe, maar ook een soort tevreden met mezelf. Ik ga gillen. Dat kan toch helemaal niet. Ik als ras zelfhater, ga toch niet mezelf ok vinden.  Het was een rommelig dagje op werk. Voor mij heel gewoon. Ik creeer graag chaos. Tenminste mijn onbewuste. We gaan niet makkelijk don als het moeilijk kan. Maar ondanks het rommelige vond ik het wel ok. Wat is er aan de hand. Ik moet nu toch echt eens even een beetje normaal gaan doen. Van het weekend heb ik straatvuil geruimd. Leuk initiatief van een politieke partij. Ik haal in dat uur-anderhalf uur altijd wel een vuilniszak vol van de straat af. Het was leuk om het clubje weer eens te zien. Wel een aardige man waar ik een rondje mee liep. 's middags ging ik naar het feestje van het thuisrestaurant van een lieve vriendin. Was leuk joh. Allemaal veganstisch eten. Wat is dat toch allemaal lekker. Je hoeft echt volgens mij geen reet te missen zonder vlees en dierlijke producten. Bijzonder. 's avonds naar mijn ingewikkelderd geweest. Zijn zoon was er ook. Ik heb het wel ok gehad. Echt eng om te zeggen dat ik ze eigenlijk wel leuk vind. Wat is het toch eng om weer van mensen te houden. Daar kan alleen maar gedonder van komen. Zal ik mijn harnas aanhouden of zal ik me kwetsbaar opstellen? Angst voor alles, ook voor de liefde. Die kan weer van je afgenomen worden. Maar ja, no guts, no glory. Ik ga slapen. Ik ben moe. Volgens mij is het leven best wel heel erg mooi stiekem. Eigenlijk niet eens stiekem. Het leven is prachtig. Het is bijzonder dat al die lichamelijke blokkades en al die projecties ons er van af houden om het te zien. Het is er gewoon de hele tijd, en we zien het niet.

Poeh

Wat een dag. Wat een gevoelens. Ik was bij mijn ingewikkelderd blijven slapen. Wat kreeg ik een commentaar van hem op alles zeg. Ik gelijk helemaal in de film natuurlijk. Ik kon gelukkig wel redelijk normaal blijven doen. Ik kreeg commentaar op de sex. Op mijn mediteren. Op een plek die op mijn neus zit die ik nog eens moet laten aanstippen omdat het steeds spontaan gaat bloeden. Dat ik nodig iets aan mijn houding moet gaan doen. En er was nog wel meer, maar ik weet het niet meer. O ja, ik geef geen lekkere afscheidszoenen, die moeten klein en snel zijn en niet lang en dik. Woeah. Soms word ik gillend gek van hem. Ik zat enorm in herinnering. Vroeger wilde mijn moeder alleen nog een jongen en toen kreeg ze dus een tweeling. Mij ook en dus een jongen. Ik voelde mij altijd tot last en vond het vreselijk dat ze naar mijn idee mij niet goed vond en wilde dat ik anders was. Dat ben ik aan het projecteren. En omdat ik zo'n klein en hulpeloos wezentje was vroeger heb ik een strategie bedacht om het te overleven. Die was nogal pijnlijk, maar nodig om me kracht te geven. Nl. haten. Ik haatte alles. Mijn moeder, mijn broer, het leven, die straffende god, mezelf. Alles. Bizar dat zo'n klein wezentje dat kan bedenken. Ook wel logisch. Het is gewoon te pijnlijk als je denkt dat je afgewezen wordt. Dus 3 keer raden wat er gebeurde toen ik ook op mijn ingewikkelderd zat te projecteren. Ook haten natuurlijk. Gelukkig heb ik net een oefening gedaan om mijn onbewuste deel beter te begrijpen en toen werd het mij meer helder. Ik had helemaal niet door dat ik de boosheid naar hem weer zo enorm zat te onderdrukken. Dus ik wil mijn mond open gaan trekken. Ik wil zeggen aan welke dingen ik momenteel wil werken en dat ik niet aan meer wil werken, anders word ik gek. Ik wil gaan zeggen dat ik niet goed tegen het roken kan. Hij rookt best veel en ik stink altijd helemaal als ik thuis kom. Maar belangrijker  is dat ik natuurlijk gewoon zit mee te roken. Ik ben juist zo trots dat ik niet meer rook. Dus ik wil dit probleem gaan voorleggen. Het onbewuste is als de dood. Ik denk ook dat hij er moeilijk over gaat doen, maar ja,,..het is belangrijk voor mee dus toch gaan zeggen. Als laatste ga ik ook nog zeggen dat het bewustwordingswerk en het mediteren erg belangrijk voor mij is en dat dat een belangrijk onderdeel van mijn leven is. Dan weet hij dat maar. Die kritiek die hij er op heeft is helemaal prima, zijn mening, maar dat gaat niet veranderen. Dit is te belangrijk voor me. Ik ben benieuwd wanneer ik het ter sprake ga brengen. En nu afwassen en daarna mediteren. Kan geen kwaad na zo'n emotievol dagje. En ik wil het natuurlijk allemaal in vrede met mijn ingewikkelderd overleggen. We zijn totaal gelijkwaardig en leven in vrede, niet in oorlog.

Stilte

Ik ben op een stilte retraite geweest.  Dat was me even bijzonder. 8 dagen stil zijn. Niet met elkaar praten en geen oogcontact. Ook geen andere afleiding. Geen muziek luisteren, niet schrijven of wat voor andere afleidende activiteiten dan ook. Heel veel gemediteerd. 25 minuten zitten en dan weer 25 minuten lopen. Heel traag. Bij het zitten let je op de ademhaling en bij het lopen op de voeten. Er zijn een gevoelens omhoog gekomen, dat wil je niet weten. Als er gedachten of gevoelens omhoog kwamen dan ging je daar op mediteren. En als het dan afgenomen was ging je weer met je aandacht naar je adem of voeten. Het bijzondere is natuurlijk dat er helemaal niks gebeurt, je zit en je loopt heel langzaam, maar ondertussen komen er de heftigste gevoelens op. Ik vond het lichamelijk ook zwaar. Ik heb last van mijn knieen en ik heb ook enorm de neiging om niet rechtop te blijven zitten, maar met mijn schouders naar voren te gaan. Wat een uitdagingen allemaal. Ik dacht dat ik er niks aan had, ik werd er af en toe bijna gek van. Uiteindelijk, na veel geduld heeft het mij toch veel opgeleverd. Ik heb weer een hoop over mezelf geleerd. Bv., weer eens heel sterk gezien hoe sterk mijn strategie is om met andere mensen bezig te zijn, dus niet met mezelf. Ook eindelijk eens goed gezien dat ik langer aan bepaalde onderwerpen moet werken om resultaat te bereiken. Uit een soort paniek ging ik van alles altijd door elkaar doen, maar dan gaan dingen niet echt beklijven. Nu dus aan een onderwerp aan het werken en dat is de ademhaling. Dus elke keer dingen daar over herhalen. Naar de herinnering kijken en daar ook weer oefeningen voordoen. Elke keer er bewust van zijn. Het was ook erg om met twee vrouwen op een kamer te zitten waar ik echt de hele tijd mijn moeder op projecteerde. Mijn onbewuste deel werd er gek van. Omdat we natuurlijk in stilte waren dacht ze de hele tijd dat ze genegeerd werd. Dat heeft ze ook altijd zo met haar  moeder gevoeld. Tjonge, wat is het zwaar geweest vroeger. Dat een klein kind dat allemaal maar overleeft, dat ingewikkelde gedoe met die volwassenen. Maar ja, uiteindelijk heeft mijn moeder toch goed genoeg voor mij gezorgd anders had ik hier nu niet gezeten. En door alle angst, haatgevoelens en boosheid kon mijn kleine ik vroeger helemaal niet meer de liefde binnen laten komen. Daar was ze helemaal voor afgesloten. De pijn had daarvoor gezorgd. Dus misschien heb ik veel meer liefde gekregen dan ik denk, ik stond er alleen niet meer open voor. Best verdrietig. Maar ja, het verleden kan niet veranderd worden. Ik kan alleen nu gaan inzien dat het leven helemaal goed is zoals het is. Dat ik een gezegend mens ben en in overvloed leef. Nog even een ding. Mijn houding is dus ook niet zo ok. Wat beinvloed dat ook enorm je gemoedstoestand. Spectaculair dat een onbewust systeem dat ook helemaal aanpast. Schuld en lijden is ook helemaal in mijn lichaamspostuur gestopt. Bijzonder toch. Mij daar dus ook bewust van zijn is belangrijk. Overigens was het eten bij de retraite geweldig. Het was veganistisch en mega lekker. We kregen het advies om minder te gaan eten omdat je lichaam dan niet zo veel energie hoeft te stoppen in verteren, maar dat was bijna onmogelijk. Het was te lekker. Ook alle 8 dagen mooi weer gehad. Zo fijn. Wat is de natuur ook magisch. We zaten midden in de bossen. Wat gaat er toch een rust van de natuur uit. Echt heel bijzonder. Ik wil dat hier thuis echt ook meer opzoeken, maar dat lukt me vaak niet. Toch is die natuur zo helelend dus ik ga echt proberen het meer te doen. Het was een prachtig avontuur zo in de stilte. Ik vind alle deelnemers mega knap. Mezelf ook. Dat stemmetje in mijn hoofd zegt, joh, zo goed is dat toch niet. Nou, echt wel, mega knap. Geen afleiding, echt met jezelf geconfronteerd worden. En dan maar uit gaan vogelen wat jij bent. Het is een mooi proces die bewustwording. Thuis in het wilde westen vind ik het wel weer een uitdaging. Gedachten als ik kan het niet en het gaat nooit lukken komen weer omhoog, natuurlijk allemaal van het onbewuste. Ik wil het nu thuis ook meer als avontuur zien en dat we lekker aan het leren en oefenen zijn. Dat is een hele andere instelling dan jezelf de hele tijd afkeuren en niet goed genoeg vinden.

Pffffffffffffff

Ik ben moe. Gisteren een rot dag. Echt deprie en passief. Twee sterke patronen. Natuurlijk ontwikkeld door mijn onbewuste. Moeilijk om er altijd compassie voor te voelen en effectief mee om te gaan. Dat lukt me nog niet echt. En daar dan ook weer niet boos over zijn want ik ben goed zoals ik ben. Nu op dit moment. En hoe ik mij verder ontwikkel dat zie ik dan wel weer. Shit, ik ben boos dat ik nog niet zo goed met mijn onbewuste deel om kan gaan. Ik zit mij te vergelijken met anderen van mijn workshops, die kunnen het al veel beter. Daar ben ik dan weer jaloers op. I.p.v. oefeningen te doen blijf ik dan maar een beetje hangen in mijn malaise. Grom, ik ben momenteel niet zo blij met mezelf. Vandaag bij mijn ouders geweest. Pff, wat kan mijn stokoude vader nog zeuren over de wereldproblemen zeg. Die man denkt echt dat hij weet hoe de boek in elkaar zit. Die gelooft echt wat er in de media gezegd wordt. Nou, ik weet het natuurlijk ook niet, maar volgens mij doet het er ook niet zo veel toe. Je kan beter met je directe omgeving bezig zijn. Al het geblaat over al die werelddingen. Wat is het opeens koud zeg. Lieve hemel. Ik voel mij helemaal een watje. Ik spring geloof ik een beetje van de hak op de tak. Heel veel dingen met koude en warmte, geluiden, licht, donker en al datsoort dingen hebben ook vaak met het onbewuste te maken. We kunnen nl. als volwassenen heel veel hebben qua koude, dus als we daar veel moeite mee hebben dan kun je er donder op zeggen dat er herinneringen aan verbonden zijn. En dat is niet zo gek want toen je een klein, hulpeloos wezentje was en je het koud had dan kon je daar niks aan doen. Ja, hooguit huilen en dan maar hopen dat je verzorgers wisten wat je nodig had. Ik ga weer van de hak op de tak. Ik heb vandaag mijn ingewikkelderd twee keer gebeld. Hij neemt niet op en belt niet terug. Mijn onbewuste deel is daar dan gelijk ook weer van uit haar doen. Ze voelt zich in de steek gelaten. Ook weer oude herinneringen natuurlijk. Hele vroege herinneringen. Ja, als je zo'n klein hummeltje bent is het natuurlijk afschuwelijk om je in de steek gelaten te voelen, maar ja, nu ben ik groot, sterk en volwassen en toch ziet dat onbewuste deel dat vaak nog niet. Maar ja, die automatische patronen zijn zo sterk, gewoon geprogrammeerd. Dus begrip tonen en herhalen. Daar kan dat deel niks aan doen. Mijn taak om te herhalen, herhalen, herhalen. Ja, die verantwoordelijkheid daarvoor nemen is nog best een ding. Ik voel veel spanning in mijn lijf, volgens mij speelt er de laatste dagen een hoop op. Over een poos ga ik ook een stilteretraite doen, dat is natuurlijk ook nogal spannend. Wat heb ik in om gewoon eens helemaal te ontspannen, maar ja, dat gaat niet zo maar, dan moet ik wel met mijn onbewuste deel werken. Ik vind mezelf helemaal goed. Punt. Ik heb geen zin om mezelf af te kraken. En ik ga eens over niemand klagen. Mijn vader is goed ondanks zijn gezeur. Mijn ingewikkelderd is goed ondanks dat hij niks laat horen. Alles is goed. En het bestaan zorgt de hele tijd voor mij. Klopt mijn hart, ademt mij, geeft mij de zwaartekracht en alles wat ik nodig heb, elk moment. En dat is het enige wat er toe doet. Dit moment. Dat is het enige wat er is. Als ik dat echt ga beseffen, samen met mijn onbewuste deel, dan wordt het een feestje. Gewoon maar blijven oefenen. Zo maar eens even mediteren, dat ondersteunt.

Ik word gek

Man wat heb ik veel gevoelens momenteel. Echt doodsangsten. Ik kom zeker weer in een diepere laag ofzo. Gek word ik af en toe van die bewustwording. Ook omdat ik nog niet zo'n goed contact heb met mijn onbewuste en omdat ik soms echt niet weet wat voor oude herinneringen op de achtergrond zo opspelen. En dan denk je, waarom voel ik me nou zo klote? Ik weet dan wel dat het uit herinnering is want er gebeurd gewoon niks heftigs op dit moment, maar om zo heftig die gevoelens te ervaren is echt wel pittig. Zo veel angst. Twee keer een behoorlijke botsing gehad met mijn ingewikkelderd. De eerste keer zat hij mijn workshop af te kraken. Hij vindt het nl. maar niks dat bewustwordingswerk. Hij denkt dat iedereen daar gek is. Het kwam wel door mezelf want ik had verteld dat er iets fout was gegaan dus dat is natuurlijk koren op zijn molen en dan hoort hij niks meer. En als hij eenmaal aan het praten is nou berg je dan maar, geen speld tussen te krijgen. En het grappige is als ik dan wat zeg, wat meestal dan nogal bozig is, dan zegt hij dat ik de hele tijd aan het praten ben. Volgens mij zit er dan nog iemand in herinnering. Ik noem dat overigens de film. Gisteren kwam hij bij mij koffie drinken, volgens mij vindt hij dat al niks, niet op zijn eigen terrein zijn. Begon hij eerst te mekken over dat ik nog ging afwassen. Toen ging hij in mijn kledingkast struinen en dingen, in samenspraak met mij, weg te doen. Dat vind ik dan al moeilijk. Spullen zijn voor mij nog veiligheid, ook al is dat natuurlijk onzin. Maar ja, dat is mijn onbewuste natuurlijk. Dus dat ligt dan al gevoelig. Dan roert mij onbewuste zich al. Toen ging het op een gegeven moment over dat ik niet zo veel geld heb om allemaal nieuwe kleding te kopen. Zat hij over mijn geld uitgeven te zeuren. Hij vindt het maar niks dat ik veel geld uitgeef aan biologisch eten b.v.. Ook moet ik mijn vaste toestel weg doen en een mobiel abbonnement nemen. Ik geef daar allemaal veel te veel geld aan uit. Toen ging mijn onbewuste op de ontplof stand. Die is nl. bang als we van provider wisselen dat er dan allemaal dingen moeten veranderen en dat we niet weten hoe dat moet. Dus ik ging mega geirriteerd tegen hem doen op een gegeven moment. Maar echt heel erg, ik zat echt aan me max. Mijn onbewusste was niet meer te houden. Dus hij weer boos weg. Nu laat hij niks horen. Ik heb gesmst en het proberen uit te leggen, maar het blijft helemaal stil. Mijn onbewuste natuurlijk weer op tilt. Ik heb wel twee kledingzakken weggebracht. Ruimt lekker op. Ook heel eng. Ook nog goede schoenen weg gedaan die ik niet meer droeg. En weet je, ik wil sommige dingen heus wel veranderen, maar niet zo snel. Daar gaat mijn onbewuste totaal van nekken. Stap voor stap, en misschien heb ik wel een schopje onder mijn kont nodig, maar dan wel mijn schopje. Verdomme, hij heeft echt niet veel inlevingsvermogen en dat terwijl hij zelf ook al jaren met zichzelf in de knoop zit. Wat een uitdaging. Hij denkt dat ik een uitdaging ben, Nou, ik ken er nog eentje. Ik denk dan altijd weer gauw dat het vooral aan mij ligt, maar hij gaat ook veel te veel te keer. Komt volgens mij ook omdat hij dan niet in zijn eigen zone is. Dat hij al niet binnen mag roken, bij de keukendeur die open staat, dat vindt hij volgens mij al vreselijk. Hallo, er zijn ook andere mensen schatje. Dat jij rookt prima, maar ik wil niet roken. En nu zullen julllie denken, wat doe je met die gast. En dat denk ik ook wel, maar hij is ook een mooi mens. Ik moet alleen wel afwegen of het al het gedoe echt waard is en of er wel een kans van slagen is, want hij heeft nog niet zo veel kaas gegeten van zijn onbewuste. Hij is maar aan het vechten met de hele wereld. Tragisch allemaal. Het is zoals het is. Als ik maar goed leer zorgen voor mijn onbewuste deel, dat is het allerbelangrijkste.

Even anders

Het is niet te geloven, maar vandaag was ik eens aardig bewust. Mijn onbewuste deel had een beetje zoiets van screw everything. Ze zag redelijk goed dat we van niemand meer afhankelijk zijn en dat we dus aan niemand zijn/haar eisen en verwachtingen meer hoeven te voldoen.  Erg bijzonder om mee te maken. Als je altijd zo'n stresskip ben als ik dan is dat echt bijzonder. Er was dus een beetje ontspanning bij het onbewuste. Joehoe. Feestje. Het is echt gek, het is nog niet dat spirituele gewauwel dat je je een voelt met iets groters en dat je dus niet meer zo in dat lichaam alleen gevangen zit, maar het was al zo rustgevend. En overigens dat andere wil ik ook wel hoor, dat is gewoon jaloezie. Maar de hele tijd had het onbewuste deel wel, of voor een groot deel, dat ze zag ondanks angsten dat er niet echt een gevaar was omdat we groot, sterk en volwassen zijn. Dus er was ietsje ontspanning in het strijden en de hele tijd naar allemaal herinneringen kijken en strategieen in de strijd gooien. Ook het de hele tijd veroordelen van hetzelf was minder sterk. Ook het veroordelen dus van anderen. Ik moet zeggen dat is niet echt verkeerd. Dat gun ik de hele wereld. Als je niet meer met je zelf oorlog hoeft te voeren, man dat is echt super de luxe. Ik ben benieuwd hoe het zich ontwikkeld. Ik was overigens zo teleurgesteld. Ik was naar een festival geweest afgelopen zaterdag. Dat ging over kritisch kijken naar zogenaamde psychische ziekten. Ja, is het allemaal de waarheid wat in de DSM staat? Zijn al die pillen wel nodig? Boeiend. Er was daar ook een man die ooit met ADHD was gediagnosticeerd. Hij was op een gegeven moment fouten in digitale filmpjes tegen gekomen. Hele korte fragmenten. Dat heet een codec error. Ze zijn allemaal verschillend en vaak heel erg kleurrijk. Hij had op een obsessieve manier heel veel van die fragmenten verzameld. Op een gegeven moment zat hij eens in de DSM te lezen over zijn klachten en daar werd hij niet zo blij van. Hij wil anders naar zogenaamde afwijkingen kijken. Hij wil de schoonheid van afwijkingen tonen en het belang er van. Hij kwam toen op het idee om alle verschillende soorten afwijkingen in die codec errors ook te gaan classificeren net zoals de psychische ziekten in de DSM, Briljant. Hij heeft ook alle afwijkingen beschreven net zoals de symptomen in de DSM. En achter de beschrijvingen staan dan allemaal foto's van de afwijkingen. Hij noemt het alleen geen afwijkingen. Ik vind het subliem. Hoe kom je er op. Wat zijn mensen creatief. Ik heb zijn boek gekocht. Dus ik super enthousiast aan veel mensen dat boek laten zien en niemand is echt enthousiast. Wat een domper. Dus mijn onbewuste echt teleurgesteld. En dan is het dus weer mooi dat ik het gewoon met mezelf kan delen en dat ik niemand anders nodig heb om ergens van te genieten. En wat een unieke wezens zijn mensen zeg. Iedereen vindt weer wat anders bijzonder. En wat steken mensen soms weinig tijd in iets, dus om je even in iets te verdiepen om te zien wat het is. Of misschien hebben ze daar helemaal geen zin in. Allemaal goed. Verdomd, wat wordt het leven op deze manier super simpel.